Åžiiri Severim

Umutların azaldığı bir dünyada umut için koÅŸturuyorum...
Yok yok umudum vardı aslında...
Bir sabah kalktım yatağımdan yanımda değildi...
Önce saÄŸa sola koÅŸturdum ÅŸuursuzca...
Sonra istanbul manzaralı evimden bağırdım umut diye...
Ama yoktu iÅŸte...
Kabullenmem gerek dediler günlerce, kabullen dediler defalarca...
Ama kolay deÄŸildi ki kabullenmem...
Siyaha boyadığım evin duvarlarında, yatak çarÅŸafımla beyaz olan tek ÅŸey umudumdu...
Oda bir sabah uçtu gitti habersizce...
Ben şimdi nasıl uyuyacaktım geceleri o yatağımda...
Bir yanım boştu artık, bir yanım yoktu artık, bir yanım...
Gelir dediler günlerce gelir...
BoÄŸazdan hangi gemiler gelip geçti de o geçmedi penceremden...
Bazen bir rüzgar girdi penceremden o sandım...
Bazen yaÄŸmur yaÄŸdı çatıma o sandım...
Bazen sokaktan gelen çocuk sesi sandım....
Ben sandım sürekli ama o usanmadı benle uÄŸraÅŸmaktan...
Bir çocuk sesi geldi sonunda dışardan umut, umut diye...
Umuttu o çocuk evet ama benim umudum deÄŸildi..
Yüzünde mutluluk yoktu, yüzünde neÅŸe yoktu...
En önemlisi o benim deÄŸildi...
Umudum gitmiÅŸti bir sabah...
Günlerce, gecelerce aÄŸladım umut diye diye...
Ben babaydım, o oğul sarılırdık biz bize...
Bir sabah beyaz bir güvercin oldu uçtu penceremden...
Hiç bir anı bırakmamıştı giderken...
Evet o benim oÄŸlumdu, umudumdu...
O bana aşıktı ben ona...
Ne yapıyorduk ki hayat sana...
Bir simit bir peynirden baÅŸka bir lüksümüz varmıydı ki...
Ne yapıyorduk hayat sana...
Bugünü düÅŸünmekten baÅŸka çaremiz varmıydı ki...
Umut gideli çok oldu o odadan...
Duvarlar yine siyah, çarÅŸafım yine beyaz...
Gözlerim gözlerini arıyor...
Zaten artık penceremden Ä°stanbulda görünmüyor...
Anlıyacağınız umut gideli, herşeyim değişmişti...
Umut gideli Ä°stanbulum deÄŸiÅŸmiÅŸti...
Umut gideli babası değişmişti...
Umut gittiÄŸinden beri ÅŸiirimde deÄŸiÅŸmiÅŸti...
Aslında giden umut değildi o yine bu odada oturuyordu...
Umutla birlikte benim ruhum bu ÅŸehirden uçup gitmiÅŸti...
Kaybedilen umutlara ve geri gelmesi zor olan umutçuklara yazılmıştır...